Welkom mooi 2021

Een vers nieuw jaar staat voor de boeg. Ik voel me verheugd, alsof ik een nieuw boek voor me heb liggen, waar ik in ga beginnen. Eigenlijk klopt het ook wel, alleen mag ik dit boek nu zèlf gaan schrijven. Een boek van 365 bladzijdes, die IK mag gaan beschrijven.

Ik weet nog dat ik in december 2019 voelde dat 2020 een ‘moeilijk’ jaar zou worden. Dat het zou uitpakken, zoals het heeft gedaan, had ik nooit kunnen bedenken. Over 2021 heb ik een veel ‘lichter’ gevoel. Alsof de opschudding van 2020 in 2021 op z’n plek gaat vallen. Het jaar 2020 was voor mij het jaar van zaaien, het jaar 2021 wordt mijn ‘oogst-jaar’. 

En dan, dit blog.

Mijn verlangen om een boek te schrijven, begon al in groep 7 van de basisschool/ Het verlangen is er nog steeds. Ik zie het voor me dat ik boeken schrijf over de spirituele kant van opvoeden en de verbinding tussen moeder en kind op een ‘concrete manier’. Voor 2021 heb ik de intentie gezet om 3 blogs per week te schrijven, omdat mijn hart sneller gaat kloppen van schrijven, om te oefenen voor het schrijven van mijn boeken èn natuurlijk om dat ik jou graag wil inspireren. Daarnaast worden de blogs een verdieping op de content op mijn instagram feed. Het is mijn verhaal wat ik in deze blogs met jou wil delen.

Vandaag begin ik met mijzelf voor te stellen. Niet de standaard manier, hoor. Of eigenlijk laat ik dat in het midden of dit standaard is of niet.

Ik ben Renée, 33 jaar oud als ik deze blog schrijf en mijn gezin bestaat nu uit mij en mijn 5-jarige zoon Sabir. Ik ga terug in de tijd, ver voor mijn geboorte. Rond de 7deweek van mijn zwangerschap is mijn tweelingbroer gestopt met leven, dit was mijn eerste concrete ervaring met de dood en het rouwen. Mijn eerste ervaring met het leven, was mijn ervaring als alleengeboren tweeling. 

Even terug naar ongeveer 5 jaar geleden. Na de geboorte van Sabir kwam ik in dat eerste jaar in een burn-out. Dat was de start van mijn reis ‘naar binnen’. Ik kwam erachter dat àlles van je gedachtes, patronen en ervaringen die je meemaakt in je leven zijn oorsprong hebben ver voor je geboorte. 

Zo ligt mijn oorsprong, en die van jou ook, in de baarmoeder bij je oma. Als eicel heb je namelijk in de buik bij je moeder in de baarmoeder van je oma gezeten. Rond de 20steweek van de zwangerschap ontwikkelt een meisje namelijk al haar eicellen. Als je als vrouw zwanger bent van een meisje, draag je dus niet alleen je dochter, ook je kleindochter. 

Ga eens op onderzoek uit, wat heeft jouw oma meegemaakt, wat was haar levensovertuiging toen ze zwanger was van jouw moeder?

Mijn oma was getraumatiseerd van miskramen en doodgeboren kinderen in de oorlog. Dat was dus mijn ‘echte’ ervaring met de dood. Als eicel werd ik al geconfronteerd met de dood.

Toen kwam de ervaring van mijn tweelingbroer, mijn ervaring als alleengeboren tweeling. Afscheid nemen kwam als een rode draad iedere keer weer door mijn leven. Afscheid nemen, rouwen, plotselinge verliezen. 

Mijn geboortetrauma heb ik in een versnelling geheeld dankzij de geboorte van Sabir. De geboorte ‘dwong’ mij om naar binnen te keren, de pijn aan te kijken en te helen.

Kinderen, jouw kind(eren), zijn hier geboren (bij jou geboren) om jou te helpen helen en groeien. Deze heling is ook de geboorte en start geweest van mijn bedrijf en zielsmissie. Jou helpen om te helen en te groeien, zodat jouw kind(eren) vrij worden van onze pijn en trauma’s. 

Liefs, 

Renee