Mijn lieve tweelingbroer

Zo vaak had ik grijze dagen. De kleuren waren bedekt met mist, grijs en zwart. De hele wereld leek gelukkig. Samen met elkaar. Niemand leek mijn verdriet te zien.  Alleen ik droeg de pijn met me mee. De pijn die ik voelde, leek ik bij niemand te zien. 

Het was zo groot.

Het was zo zwaar.

Het was zo intens.

Ik snapte zelf niet waar de pijn vandaan kwam, ik had toch niet echt iets verschrikkelijks meegemaakt. Waarom voelde ik me dan toch zo depressief? Waarom voelde ik me dan toch zo verdrietig? Waarom voelde ik me dan toch zo ongelukkig?

Zo vaak was ik op zoek, op zoek naar mijn grote broer. Ik wist dat ik geen grote broer had en toch miste ik hem zo. Altijd als mama Spoorloos keek, wist ik, er komt een dag dat ze mij gaan bellen en zeggen ‘we hebben je broer gevonden, wil je contact met hem’. Waarom miste ik een grote broer, waarom was ik zo op zoek naar een grote broer? 

Het voelde alsof ik depressief geboren ben. Maar dat kan toch helemaal niet? 

Hoezo kan ik depressief geboren worden, er is niks gebeurd?

Totdat ik mijn tweelingbroer vond, in een familieopstelling. Toen besefte ik mij, dat ik wel depressief geboren ben. Dat ik al afscheid heb genomen, heb gerouwd, de dood heb ervaren nog voordat ik geboren was. 

Mijn lieve tweelingbroer, met 7 weken ben je weggegaan. Ineens was je weg en was mijn wereld niet meer compleet, zo leek het. Overal heb ik je gezocht en nooit gevonden. Tot dat ene moment in die ene familie opstelling. 

Ineens begreep ik waarom de wereld altijd grijs leek. En daardoor, doordat ik het ging begrijpen en mijn verdriet ging voelen en erkennen, kreeg de wereld stap voor stap meer kleur. 

Mijn wereld is weer compleet. Terwijl ik altijd dacht dat mijn wereld nooit compleet zou worden zonder jou. Jij ging weg, en toen was de helft van mijn wereld weg.

Er zijn dagen, er zijn momenten dat ik je nog steeds mis. Er zijn dagen en momenten dat ik nog steeds met je wil dollen, knuffelen en je om hulp wil vragen. Er zijn dagen dat ik rouw en dagen dat ik de verbinding met je ziel voel en me intens gelukkig voel.

Er zijn ook momenten dat ik me dankbaar voel, heel dankbaar. Dankbaar dat ik hier alleen in deze fysieke wereld ben. Ik had wat te doen in dit leven, ik mag het bewustzijn van de kinderen vertellen. En dat had ik niet kunnen vertellen als ik het zelf niet had meegemaakt. 

Lieve tweelingbroer, ik hou van jou.

In fysieke vorm zijn we verder weg dan ooit, maar onze zielen zullen altijd bij elkaar zijn. 

Liefs, Renee