Scheiden is ok

Drie weken na de geboorte werd mijn gezin ik en Sabir. Het was eind oktober en ‘de feestmaanden’ stonden voor de deur.

Ik heb mij werkelijk waar nog nooit zo eenzaam en verschrikkelijk gevoeld als dat jaar 2015. Het zal wellicht een deel aan mijn hormonen hebben gelegen. Alles in mij riep om heerlijk met Sabir  te tutten, terwijl ik ook van alles in ‘de buitenwereld’ moest regelen. Ik was aan het genieten van het kersverse moederschap, aan het hechten in de binnenwereld, tegelijkertijd was ik uit elkaar aan het gaan, spullen verdelen en daarover gesprekken voeren. Rouwen en genieten tegelijk. 

Maar toch, heel de wereld leek gezellig. Heerlijk samen cadeaus kopen voor 5 december en als gelukkig gezin en familie bij elkaar bij de kerstboom met cadeaus en heerlijk aan het kerstdiner. En ik, ik zat helemaal alleen en ongelukkig thuis.

Toen, inmiddels niet meer, dacht ik nog dat uit elkaar gaan en verder gaan als ‘alleenstaand moeder’, betekende dat je ‘verloren’ was en je niet meer volledig mee deed in de maatschappij. 

Natuurlijk kwamen deze gedachtes voort uit de slachtofferrol waar ik toen nog in zat, van ‘alleenstaand moeder’, gingen mijn gedachtes naar ‘nooit meer samen en gelukkig zijn’, naar ‘verloren jeugd’, naar ‘gebroken gezinnen’ en van de ene negatieve gedachte kwam de andere negatieve gedachte. Dat is hoe het werkt met gedachtes, van de ene gedachtes komt de andere gedachtes. Voor je het weet denk je jezelf depressief of juist de andere kant op. 

Tot ik ging beseffen waar deze gedachtes vandaan kwamen. Dit zijn niet MIJN gedachtes, dit is wat er ons (onbewust) wordt geleerd in sprookjes, vanuit de Kerk en het geloof, en vanuit de opvoeding. Mijn ouders hebben ook wel eens voor ‘hete vuren’ gestaan en kozen ervoor om bij elkaar te blijven. Ik koos ergens anders voor, namelijk uit elkaar gaan.

Natuurlijk heeft niemand ooit tegen mij gezegd, ‘goh Renee jij hebt nu gekozen om uit elkaar te gaan en nu heb je wel heel erg gefaald als persoon’. Toch voelde dat wel zo voor mij.

Nu kan ik echt voelen dat het mega krachtig is. Want waarom wil je voor je relatie blijven vechten, voor je kinderen? Waarom wil je ‘omwille van de kinderen’ bij elkaar blijven? Of in een relatie willen blijven die je energie kost in plaats van energie geeft?

Ik ben er oprecht van overtuigt dat een kind meer heeft aan twee ouders die gescheiden zijn èn allebei gelukkig (of in ieder geval 1 ervan ècht gelukkig is), dan ouders die omwille van de kinderen bij elkaar blijven. 

Je geeft een boodschap van kracht mee, kracht om voor jezelf te kiezen, hoe moeilijk de keuze misschien ook is. Je geeft ook de boodschap mee van naar je hart luisteren, wat de wereld er ook van vindt. En, de belangrijkste, je pakt ownership over je eigen leven. 

Je bent hèt voorbeeld voor je kinderen, van in alignment zijn met je eigen verlangens. 

Waarmee ik niet wil zeggen, ga allemaal meteen scheiden. Ik wil je alleen uitnodigen, schrijf alle overtuigingen op. Hoe denk jij over scheiden, wat vind jij van scheiden en gescheiden koppels. Welke gedachtes komen bij je naar boven? Stel jezelf daarna de vraag, dienen deze gedachtes mij? Door wiens ogen kijk ik hier nu ècht naar? Is dit mijn blik of van mijn ouders of de maatschappij? 

En ga je focussen op hoe jij je wil voelen, hoe jijzelf wil voelen en hoe jij je wil voelen in een relatie. Dan komt het antwoord vanzelf, het antwoord komt dan vanuit het Universum.

Een ding wil ik je meegeven, wat je keuze ook is. Weet dat scheiden ok is. Kiezen voor jezelf is ok. Je bent dan nog steeds goed, je bent dan nog steeds goed als persoon, goed als moeder, goed als wie jij bent. 

Liefs, Renee