Vandaag was het zo ver.

Vandaag was het zo ver, ik had samen met mijn ouders een gesprek met mijn mentor. Ik was wel wat zenuwachtig. Er hing toch wel veel vanaf, althans zo voelde ik het. Er heerste een bepaalde spanning rond dit gesprek. Want wat zou er na dit gesprek gebeuren? Je wilde niet falen of er niet meer bij horen.

Dit gesprek ging over mijn richting, zou ik mavo moeten gaan doen of mocht ik door naar havo. Mijn mentor zei de legendarische woorden: ‘ik denk dat havo niet haalbaar is voor haar, dat het te moeilijk is en niet haalbaar is’. 

Ik vraag me nog steeds af, waarom je in hemelsnaam zoiets zou zeggen tegen een kind? Waarom zou je zo’n beladen onderwerp vanuit zoveel negativiteit vertellen aan een kind, een puber, een leeftijd waarin alles mee lijkt te tellen of je faalt binnen de groep of mee komt binnen de groep. 

Het wakkerde wel een vuurtje in mij aan. Het vuurtje van presteren, van willen winnen. Het vuurtje van doorzetten. Het vuurtje van bewijzen. Het vuurtje van: ‘dat zullen we nog wel eens zien, ik zal je eens laten zien dat je ongelijk hebt’.

Uiteindelijk heb ik mijn havo gehaald, maar iedere keer hing er een grijze wolk boven van ‘zou ze het wel halen?’, ‘zou het niet te moeilijk voor haar zijn?’, ‘zou ze het ècht wel aankunnen?’. 

Natuurlijk heb ik het gehaald! Ik heb het gehaald omdat ik wist dat ik het kon. Omdat ik in mijzelf ben blijven geloven, terwijl iedereen dacht dat het te moeilijk voor mij was. 

Tegelijk tijd als ik terugkijk op dat ene moment, dat ene gesprek, had ik veel liever gehad dat iemand tegen me had gezegd: ‘Renée, ik weet dat jij havo zal gaan halen, het kost misschien meer moeite, je zal wat extra moeten leveren en ik weet dat jij het kunt. Het gaat erom, wat gaat jou NU gelukkiger maken, welke keuze wil jij maken?’.

Het is dezelfde boodschap, ik had de keuze alleen vanuit innerlijke motivatie gemaakt en niet vanuit bewijsdrang. Ik had de keuze gemaakt omdat IK het graag wilde en niet uit angst om te falen en de ander te laten zien dat ik het toch echt wel kan. 

Zo vaak zie ik nog om mij heen, ook op scholen, dat kinderen worden gemotiveerd vanuit angst, te kort en dat wat er nog niet goed gaat. Ooit was ik ook zo gemotiveerd en ik weet nu dat ik dat geen fijne motivatie vind. Waar kan jij je kind vanaf nu vanuit overvloed motiveren?